Czy zażywanie narkotyków lub posiadanie na użytek osobisty to przestępstwo w ZEA?
Tak. Art. 12 Dekretu federalnego z mocą ustawy nr 30 z 2021 r. o zwalczaniu środków odurzających i substancji psychotropowych zakazuje uzależnienia lub użytku osobistego środków odurzających i substancji psychotropowych, z wyjątkiem leczenia zleconego przez lekarza prowadzącego.
Objęte jest także przyjmowanie więcej niż przepisana dawka. Art. 41 stosuje się do użytku osobistego „w okolicznościach innych niż dozwolone lub w dawkach większych niż wskazane w recepcie lekarskiej”. Legalna recepta jest więc obroną tylko w zakresie, w jakim obejmuje to, co przyjęto.
Jaka jest kara za użytek osobisty?
Zgodnie z art. 41 pierwszy czyn zagrożony jest karą pozbawienia wolności nie krótszą niż trzy miesiące lub grzywną od 20 000 do 100 000 dirhamów.
Drugi czyn w ciągu trzech lat to kara pozbawienia wolności nie krótsza niż sześć miesięcy lub grzywna od 30 000 do 100 000 dirhamów. Trzeci lub kolejny to kara pozbawienia wolności nie krótsza niż dwa lata i grzywna nie mniejsza niż 100 000 dirhamów. Art. 41 obejmuje substancje z tabel 1, 2 i 5 oraz rośliny z tabeli 4, z wyjątkami, które wylicza. Konopie i ekstrakty traktuje osobno art. 42: pierwszy czyn to kara pozbawienia wolności nie krótsza niż trzy miesiące lub grzywna od 10 000 do 100 000 dirhamów, a dolne granice rosną przy recydywie. Są to ustawowe minima kary pozbawienia wolności. Rzeczywistą karę ustala sąd.
Czy leczenie może zastąpić karę pozbawienia wolności?
Czasem. Art. 45 pozwala sądowi, poza przypadkami recydywy, umieścić skazanego w jednostce leczenia i rehabilitacji zamiast wymierzać kary z art. 41 do 44.
Sąd najpierw zasięga opinii Komitetu Nadzoru, który raportuje o stanie osoby. Umieszczenie nie jest dozwolone wobec osoby, która była już umieszczona w jednostce na podstawie wcześniejszej decyzji lub nie opuściła jej od ponad trzech lat.
A jeśli jestem odwiedzającym z czymś na użytek osobisty?
Art. 42 bis tworzy odrębną zasadę dla osoby, która nie jest obywatelem ZEA ani legalnym rezydentem i wjeżdża drogą lądową, morską lub powietrzną z substancją na użytek osobisty. Grzywna wynosi od 5000 do 1 000 000 dirhamów.
Przypadki dozwolone do celów medycznych są wyłączone. Rada Ministrów ustala grzywnę w tym przedziale według rodzaju i masy substancji oraz liczby przyłapań i może też określić, kiedy osobie zakazuje się wjazdu do kraju. Sprawdź dokładne kwoty przed podróżą.
Co zrobić najpierw?
Nie składaj przyznań przed poradą
To, co powiesz o użyciu lub posiadaniu, jest protokołowane i wykorzystywane.
Zbierz wszystkie recepty
Recepta, pismo lekarza i oryginalne opakowanie pomagają wykazać, co było dozwolone.
Wcześnie zapytaj o leczenie
Jeśli leczenie jest realistyczne, trzeba je poruszyć przed wymiarem kary.
Zadzwoń do nas o każdej porze
Prawnik może towarzyszyć Ci na przesłuchaniu policyjnym lub prokuratorskim.
Zadzwoń pod +971 50 653 1334 lub napisz na WhatsApp. Odpowiadamy o każdej porze.
Najczęstsze pytania
Czy pierwszy czyn zawsze oznacza więzienie?
Nie. Przy pierwszym czynie z art. 41 prawo zostawia sądowi wybór między karą pozbawienia wolności nie krótszą niż trzy miesiące a grzywną. Zależy to od sądu i okoliczności.
Czy zagraniczna recepta mnie chroni?
Nie automatycznie. Wyjątek z ustawy dotyczy leczenia zleconego przez lekarza prowadzącego, a lek może być kontrolowany w ZEA, choć gdzie indziej jest rutynowy. Zasięgnij porady przed podróżą z jakimkolwiek lekiem.
Czy cudzoziemiec zostanie deportowany za użytek osobisty?
Art. 75 dotyczy każdego przestępstwa z ustawy, w tym użytku. Zobacz nasz przewodnik o deportacji po skazaniu za narkotyki, by poznać dwa wyjątki.
Co liczy się jako recydywa?
Art. 41 zaostrza karę, gdy czyn powtórzono w ciągu trzech lat, i ponownie przy trzecim lub kolejnym.
Powiązane poradniki
Źródła
Źródło: oficjalny tekst: dekret federalny nr 30 z 2021 r. o zwalczaniu środków odurzających i substancji psychotropowych na portalu legislacyjnym ZEA, sprawdzono 9 października 2026 r. W razie rozbieżności z tłumaczeniami rozstrzyga tekst arabski.
Ta strona zawiera informacje ogólne i nie stanowi porady prawnej.
Ta strona jest polskim tłumaczeniem poradnika napisanego po angielsku. W razie rozbieżności rozstrzyga wersja angielska i oficjalny tekst ustawy. Czytaj wersję angielską